Regelmatig een spontane paniekaanval hebben (dus zonder duidelijke aanleiding) is een van de criteria die men gebruikt voor het stellen van een de diagnose ‘paniekstoornis’.

Dit is echter niet het volledige verhaal. Zelfs al heb je wekelijks of zelfs dagelijks een paniekaanval, dan betekent dit nog niet je een paniekstoornis hebt.

Het gaat er vooral om hoe bang je bent voor het krijgen van zo’n aanval, en voor de mogelijke consequenties ervan. Maar zelfs dat is nog niet het belangrijkste aspect van het hebben van een paniekstoornis.

De kritieke factor bij het ontstaan van een paniekstoornis is hoe het je gedrag beïnvloedt, met als doel dat je een paniekaanval tracht te voorkomen, of snel weg te kunnen, mocht het je toch overvallen.

Sommige mensen blijven ondanks hun angst voor een paniekaanval overal naartoe gaan. Velen ontwikkelen echter een mate van beperkingen in hun bewegingsvrijheid, wat vaak leidt tot vormen van straatvrees.